مشکلات رفتاري کودکان پیش دبستانی(3)
مشکلات رفتاري کودکان پیش دبستانی(3)
مشکلات رفتاري کودکان پیش دبستانی(3)
بي توجهي در کودکان پیش دبستانی
چرا در کودکان پیش دبستانی، بي توجهي اتفاق ميافتد و با آن چه بايد كرد؟
به دو دليل ممكن است كه فرزندتان به شما بي توجهي كند: روني ليدرمن معاون رياست مركز خانواده در دانشگاه فورت لودردال مي گويد «كودكان مدرسهاي ممكن است چنان غرقِ بازي شوند كه نتوانند به درخواست شما عمل كنند». از طرف ديگر، كودكان در اين سن وسال به مراتب آسانتر است كه شما را ناديده بگيرند تا در برابرتان مقاومت كرده يا تسليمتان شوند. تنها نكته راهگشا آن است كه كودك مدرسهاي خود را به مشاركت دعوت كنيد و در عين حال به او اين امكان را بدهيد كه استقلال را تجربه كند.
وقتي كودك مدرسه اي تان به شما بي توجهي ميكند، چه بايد كرد؟
* منظورتان را واضح بيان كنيد و سعي كنيد درخواستهايتان واقع بينانه باشد.
از آنجايي كه برخي كارها هنوز براي كودكان در اين سن و سال ترسناك به نظر مي رسند، بهتر اين است كه كودكتان را بار اول در انجام كارهاي بزرگ راهنمايي كنيد. اگر او قبلاً هرگز باغچه را آب نداده است، به او نشان دهيد چگونه دقيقا اين كار را انجام دهد. اين كار نه تنها باعث نزديكي بيشتر شما به فرزندتان مي شود، بلكه دفعه بعد كه از او مي خواهيد باغچه را آب دهد، ديگر نگران اين كه چطور انجامش دهد نخواهد بود.
* درخواست هاي خود را به صورت ساده و قابل فهم بيان كنيد.
* تا به آخر كارهاي كودكتان را دنبال كنيد.
* به كودك مهد كودكي خود انگيزه بدهيد.
همچنين مي توانيد به فرزندتان براي انجام آنچه كه از او مي خواهيد، انگيزه بدهيد: «وقتي قطعات پازل رو در جعبه اش گذاشتي، مي ريم پارك بازي مي كنيم» (نكته: نگوييد «اگه قطعات پازل رو در جعبه بگذاري»). همچنين كودكان در اين سن و سال ممكن است از نوشتن قرارداد خوششان بيايد. به طور مثال قراردادي كه ميگويد: سارا هر بار كه دوش ميگيرد حوله اش را آويزان ميكند و لباس هايش را در سبد ميگذارد. وقتي او اين كار را به مدت يك هفته به طور مرتب انجام داد، مامان او را همراه يك دوست به استخر ميبرد. قرارداد را امضا كنيد و اجازه دهيد كه كودك نيز آن را رنگ آميزي كند. سپس آن را در جايي قرار دهيد كه در معرض ديد او نيز باشد. فرزندتان نه تنها احساس ميكند كه او در اين ماجرا دخيل است، بلكه از آن ميزان مسئوليتي كه قرارداد به او محول كرده است نيز راضي و خوشنود است.
* از كلمات ديگري به جاي «نه» استفاده كنيد.
همچنين در صورت امكان به جاي «نه» ، «بله» بگوييد و از هر فرصتي براي تشويق كودك به جاي منصرف كردنش استفاده كنيد. به طور مثال، اگر كودك از ايده نقاشي كردن اتاقش به وجد آمده است، با جمله «حتماً مي توني امتحان كني!» يا «بابا كمكت مي كنه» به او پاسخ دهيد كه به نظر مي رسد به مراتب مثبت تر از عبارت «اين طور فكر نمي كنم» باشد.
طبيعتاً بسياري اوقات لازم است با قاطعيت كودك را از خوردن شيريني قبل از شام يا بازي كردن با كامپيوتر تا نيمه شب منع كنيد. نكته اين است كه فقط هنگامي كه مجبور هستيد، اين كار را بكنيد. اگر محيطي را ايجاد بكنيد كه هم امن و هم مهيج باشد، فرزندتان ميتواند استقلال فردي اش را تجربه كند در حالي كه بسيار كم از انجام كاري منع مي شود.
* سعي كنيد قابل فهم باشيد.
اگر فرزندتان به جاي اين كه به حرفتان گوش دهد غالباً به شما بي توجهي مي كند، راجع به اين مشكل با پزشك كودك صحبت كنيد. پزشك ممكن است كه تست شنوايي يا آزمونهاي رشد را توصيه كند.
براي در ميان گذاشتن افكار و نگراني هاي خود درمورد رفتار فرزندتان با ساير والدين هم مشورت كنيد.
منبع:www.ninisite.com
/ک
تازه های مقالات
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}